Winterview - Marjet van der Graaff
De uitkomst is misschien weinig anders dan in 2010, het gevoel is totaal onvergelijkbaar. 2010 was een jaar waarin ze kampte met allerlei problemen. Geen fairway werd gevonden, chips vlogen over de green, golf werd met de week minder leuk. ‘Wat een ***spel is dit soms toch’, luchtte ze eens haar hart op twitter. Er ging teveel mis om nog te kunnen genieten. Maar dat is geweest, zegt ze aan het eind van 2011.
‘Het is zuur dat ik uiteindelijk net met lege handen kom te staan, maar als ik het seizoen als geheel bekijk dan ben ik zeker niet ontevreden. Zeker als ik het vergelijk met vorig jaar. Toen was golf een hele tijd niet leuk meer. Ik heb aan het begin van het jaar ook echt twee maanden helemaal niet gegolfd, was er helemaal klaar mee.’
Van der Graaff was er zelfs zó klaar mee dat ze tijdens Qualifying School opgaf. Zonder kaart, motivatie én zonder de begeleiding van Golf Team Holland - waar haar aflopende contract niet werd verlengd - waren de vooruitzichten ook nog eens weinig hoopvol. Maar het liep anders.
‘Ik denk dat mijn spel gewoon zijn tijd nodig had om weer op orde te komen want ik heb niet echt specifiek dingen lopen veranderen. Ja, ik sla nu een fade van de tee in plaats van een draw omdat die wat beter te controleren is, maar dat is het dan ook. En ook het vertrek uit Golf Team Holland pakte eigenlijk goed uit. Ja, je moet wat meer op de kleintjes letten, maar elke slag doet er wel weer meer toe. Misschien dat de motivatie bij Golf Team Holland toch wat afnam omdat het niet echt uitmaakte of je nu dertigste werd of vijftigste. Nu telt elke euro weer, misschien maakt dat toch uit.’
Als kleine zelfstandige met een beperkte kaart was het voor Van der Graaff een kwestie van veel spelen en zoveel mogelijk zien te scoren. Op de Ladies European Tour ging dat niet altijd van harte, op de LET Acces Tour was ze daarentegen een toonbeeld van constantheid.
‘Zeker de tweede helft van het seizoen speelde ik solide, met veel redelijke uitslagen. Er zaten alleen geen uitschieters bij. Op de LET kom ik daardoor niet hoog genoeg om mijn kaart te behouden, en ook op de LETAS komt ik uiteindelijk net te kort. Ik ben daar – op één wedstrijd na toen ik elfde werd – alle wedstrijden in de top-10 geeindigd, maar ik heb er geen een gewonnen. Aan het eind breekt me dat op. Dat is zuur, maar goed, het is niet anders.’
'Ik ga me nu langzaam voorbereiden op Qualifying School. Het blijft een momentopname maar ik hoop goed genoeg te spelen om een goede kaart voor volgend seizoen te verdienen. Het gevoel is goed, nu moet het er nog op het goede moment uitkomen.’
| Tweet |
